تلخونِ صمدِ بهرنگی را به زودی تایپ می‌کنم. اگر دوستان جایی آن‌لاین دیده‌اندش نشان‌ام دهند تا از دوباره‌کاری پرهیز شده باشد.
می‌خواهم ابتدا مطلبی درباره‌یِ سازمان‌دهی‌یِ جنبش‌هایِ حزب‌الله و سازمان‌هایِ جهادی بنویسم، ولی هنوز موفق نشده‌ام از پس‌اش برآیم. در واقع سه بار از ابتدا تا انتها نوشتم، ولی وقتی بازخواندمِ‌شان دیدم از پسِ تشریحِ موضوع و دیدگاه برنیامده‌ام، و از نو آغازیدم.

قرار است این نوشته با مطلبی درباره‌یِ ساختارِ سازمان‌هایِ حزب‌الله و مقایسه‌یِ آن‌ها با تروریسمِ کلاسیک و استدلالِ آن‌که چرا غرب در ارکارانداختنِ آن سازمان‌ها ناتوان است ادامه یابد، و سپس با نظریه‌یِ من درباره‌یِ ۱۱ سپتامبر تکمیل شود.

در پایان لازم است خواهش کنم از هر کسی که احتمالاً این مقاله را خوانده‌است و از آدرس‌اش مطلع‌ست، مرا در جریان بگذارد تا بتوانم بازبیابم‌اش و در این‌جا نقل‌اش کنم.

سخنان بالا را نه آيت الله خامنه‌اي ، نه استالين و نه اسامه بن لادن بلكه برتراند راسل در سال 1967 فرموده است. [+]

این جمله هم به صورتِ زیرنویس در صفحه می‌آید، و هم توسطِ گوینده گفته می‌شود.
تصور می‌کنم می‌پذیرید که یک تبلیغ در تلویزیون، برنامه‌ئی‌ست که برایِ هر ثانیه‌اش بیش از یک دقیقه‌یِ هر برنامه‌یِ دیگر تفکر می‌شود. و آن‌گاه می‌بینیم سوادِ برنامه‌سازانِ محترم را...

دروغی این‌قدر آشکار؟ گوگل که در اختیار است، در اختیارِ همه‌گان، چه‌گونه بر آن نیز دروغ می‌بندی؟
در گوگل برایِ «صمد بهرنگی» جست‌و‌جو کنید، بیش از یکی نخواهد یافت، که آن هم از بی‌بی‌سی‌یِ فارسی‌ست (و البته، با توجه به بحث‌ِ اخیر، به زودی وب‌لاگ‌هایِ‌ ما را نیز خواهد یافت)، ولی اگر ِ «Samad Behrangi» را بجویید، ۲۷۵ صفحه خواهد یافت.
در فهرست‌هایِ گوگل نیز بخشِ صمدِ بهرنگی اصلاً وجود ندارد... (هرچند مقایسه با ۷۷۰۰۰ئی که برایِ‌هانس کریستیان آندرسن یافته‌است، نشانی‌ست بر آن‌که از جست‌و‌جو نام می‌برد نه فهرست.).

این نوشته در واقع قرار نبود هیچ ربطی به نوش‌آذر داشته باشد، بلکه درباره‌یِ موضوعی بود که در دانش‌گاه شنیدم. پروژه‌یی در دانش‌کده‌یِ ما وجود دارد، با نامِ «امنیتِ شبکه» (هرچند نباید این‌چیزها را در این‌جا و با این صراحت بیان کنم.)، که بعضی از دانش‌جویانِ قوی که می‌شناسم (دورادور اکثراً) در آن فعالیت می‌کنند یا کرده‌اند، دیروز برایم گفتند که قسمتِ عمده‌یِ این پروژه نوشتنِ نرم‌افزارهایِ مناسب برایِ فیلتر کردنِ منابعِ اینترنتی و کنترلِ کاربران است، و اکنون فیلترهایِ نوشته شده به دستِ آنان در دانش‌گاه استفاده می‌شوند، و اگر نتیجه مناسب باشد، برایِ فیلتر کردنِ اینترنتِ کشور از حاصلِ کارِ این افراد استفاده خواهد شد. نمی‌دانم چه‌گونه ممکن است انسانی بپذیرد در کاری با چنان هدفی هم‌کاری کند، ولی می‌بینیم که هستند، و جمعی کثیر نیز هستند، و اگر راه دهند، کثیرتر نیز هستند، و تنها چیزی که موردِ توجه قرار نمی‌گیرد، همان مردمی‌ست که بمبِ اتم قرار است بر سرِشان بیفتد. البته موضوع آن‌قدرها هم جدید نیستند، پیش‌ترها هم دیده بودیم کسانی را که به خاطرِ‌ پول برایِ سپاه کار می‌کنند، یا برایِ آن‌که سربازی‌یِ خود را در نقطه‌یی خوش‌آب‌و‌هواتر بگذرانند، یا افرادی را که با وزارتِ اطلاعات هم‌کاری می‌کنند، یا آنان که بلاگر و یاهویِ فارسی‌یِ سفارشی می‌نویسند.

مقایسه‌اش کنید با نوشته‌یِ دیگری از لیلایِ لیلی:
تو می خواهی عشقی را که در سطور نوشته های شرقی و علی شوريده و نيما موج می زند، که جوان هستند و شوريده سر وشيــدا ، بگیری و بهشان تلخکامی تهوع روشنفکر نسل گذشته با ان تجربه های کدر ومانده و آن دلهای پر از کينه را تزريق کنی؟